ben me vale

Fopeiros

2011-04-25T05:28:00.000-07:00

Isto dos blogs está moi ben, pero hai veces que estamos fopeiros eh!, ou non se nos ocorre que poñer ou non hai gañas de escribir, ai! co divertido que é ler o dos demais! . Loli e Chelo que son as que mais tempo levan sen escribir, a ver se poñen alguhna cousiña aínda que sexan chistes oh!, e Victor debe de estar super ocupado coas novas clases, e nada! non ten tempo nin de sacar fotos. E eu tampouco estou moi inspirada así que... a ver quen é o primeiro!!

Ridimoas

2011-03-14T12:17:00.000-07:00

Ridimoas é unha asociación de Ribadavia que se adica dende o ano 88 á conservación de bosque autoctono, ten numerosos premios entre eles un de Félix Rodriguez de la fuente...

Nós temos na nosa parroquia unha fraga que pouco a pouco vemos como os que se dedican á industria madereira a van destruindo. Un grupo de persoas interesadas en que a nosa flora non desapareza do noso entorno visitamos esta asociación este fin de semana co ánimo de crear unha parecida, tentaremos de conservar o que queda e recuperar a que se perdeu, entre outras cousas, levaranos tempo, xa o sabemos, pero se non empezamos nunca, acabarase, e despois falaremos en pasado daquelas cores que se ven cando ven o outono, dos verdes que veñen coa primavera, dos numerosos muiños que hai...

As fotos son da visita que fixemos, pero cando faga tempo enseñareivos a nosa fraga xa veredes que chula!

Que tal uns melindres?

2011-03-03T12:52:00.000-08:00

Orellas, freixós dulces e salados, recheos do que queiras... pero uns melindriños, son uns melindriños eh!.
Fariña a que faga falta, ovos uns cantos, anís ben del, aceite do bon, sal e un pouquiño roial, amasamos todo ben amasadiño, deixámolo decansar un pouco e estiramos unhas tiras para facer uns rosquiños, fritimos, botamolos nun bol moi, moi grande e... facemos o glaseado, medio vaso de auga por dous de azucre, cocémolo 5 minutos e botamolo encima dos melindres, sin deixar de remexer!! que se non quedan brillantes e pegados, e teñen que quedar blancos!!.
Umh! que ricos están!.
Vedes que rápido se fan.

Froita

2011-02-05T12:23:00.000-08:00

Tiben un antoxo, meteuseme na cachola mercar canta froita atopara, Pitihayas, Pasifloras, Peras, Piña, Kiwis, Amorodos, Cirolas, Mazás de mil clases, Mango, Granada, Nashis........ Pero non puiden! non me cabían na bandexa.
Antes cando parían as mulleres regalabanlles viño Sanson, unha galiña para sopa, chiculate, coñac... en fin cousas de probeito, xa sei que antes non había a abundancia de hoxe, e que esas mesmas cousas agora case non terían xeito. Facendo memoria a min unha veciña regaloume sopa, jejeje. O que quería dicir é que agora todo o mundo regala flores ou plantas, enchense as casas de cestos cheos de plantas, que están chulos... pero non se nos ocorren outras ideas ou que??.
Pois por si algún dia tedes que facer un regalo que non sexa igual que os demais podedes copiarme a bandexa de froita que lle preparei á primeira parida, a nai de Xoel, a segunda que será esta semana levará outra parecida, ou se non unha cesta chea de variedades de chocolate lindt como lle fixen hai 4 anos á nai de Iago. A calquera das dúas gustoulles moito o regalo.

Vai de blanco.

2011-01-09T10:55:00.000-08:00

Eu non me esquecía de publicar algo no blog o que non sabía era o que ía poñer, porque sempre se me viña á cabeza a mesma cousa e non quería poñer nada diso.

Este ano polo Nadal a asociación veciñal fixo unha exposición de fotos de comunións e bodas que houbo na parroquia, dende as mais novas ás mais vellas. Os ferrolanos fan en FIMO o salón de Blanco pois nós fixemolo no local. A xente colaborou con ganas e xuntamos unha boa morea de fotos e complementos de ditos eventos. Houbo fotos moi vellas e tamén das que non existen, si, si, porque o Nadal inclue o dia dos Santos inocentes..... jijiji. Fixemos unha montaxe, moi caseira, pero que a xente creeu que era certo.
¡¡ Casamos a Isabel e a David!! e quedaron así:

Eu non podía creer que a xente o creera, ¡ se Anxo é mais pequeno! e David non ía levar ese traxe!!. Pois a algúns coloulles.
Pasamos uns días de recordos e risas cos veciños, que valeron a pena, a parte de disfrutar con eles un chocolatiño quente para o frio.

Biscordel

2010-09-21T05:15:00.000-07:00

Un ano mais xa pasou o día da nosa patrona, si, si, patrona, Biscordel é o nome dunha Santa, menos mal que a ninguén se lle ocorreu poñelo como nome a unha muller, porque orixinal é, non digades que non, pero bonito?! buf!. Eu non coñezo outra no mundo mundial, ademais hai xente que pensa que é un Santo, bueno ó mellor non o sabemos e resulta que xa antes habia santos gays, porque mais ben parece iso, nome de home, pero o que é a súa figura é bonita, é morena co pelo ondulado, non moi largo, aínda que agora que o penso non hai santas rubias, será polo de ser tontas?. A flor con que toda a vida se adornou a Santa no seu dia ( de feito por aquí chemaselle o ramo de biscordel) é esta:

Este ano houbo sorte co tempo, non choveu, fixo sol de día e un pouco de frio á noite, pero para correlo que mellor cousa que bailar, bailar bailamos eh! de día cos gaiteiros e de noite coas orquestas.

Foi un éxito que os cabezudos foran cos gaiteiros, seica era unha tradición moi anterga na nosa galiza e que en moi poucos sitios queda, a ver se logramos recuperala, pasase moi ben. Un dato interesante do Biscordel é que nos anos 50 facíase un globo coma o de Betanzos e botábase durante a función .
E xogamos ó escondite, a pillala silla, a bailar bailes mundiales, e que o día dos patróns sempre se come de mais e logo hai que queimar calorías para volver a cenar.

Creo que disfrutamos mais os grandes.... jajaja.
Só nos faltou unha cousa, o noso Iago, pero para o ano xa ven ó Biscordel, que o imos celebrar coma nunca, por él!!! virán tamén Xoel e André os nosos novos sobriños que nacerán en xeneiro e febreiro.

Picos-Picos

2010-08-24T12:35:00.000-07:00

Esta fin de semana fixemos a comida anual dos primos Picos, os que poden vir, claro, xa case son mais a xeración dos pequenos que da nosa, e iso que tardamos en procrear, jeje.

Este ano tiñamos organizado pola tarde uns paseos en Kaiak, que desde logo non olvidaremos!, pasamolo tan ben coma os pequenos:

Que cordinación!, que maestría!, que saber remar!, bueno, bueno!...

Para que vexades que disfrutamos coma enanos, e que me atrevín a remar! porque non estaba a auga nada fria, que se non.... nanai de la china, que aínda que pensedes que non acabamos todos mollados.

Pan!

2010-08-19T12:42:00.000-07:00

Hoxe vai ir de pan, si si, que onte cocimos, jeje.

Hai anos que meus pais eran especialistas en cocer, daquela aínda se botaba trigo, e tiñas que esperar a que che tocara mallar porque ían por orde riguroso dun lugar a outro, coa malladora, a limpadora e toda a recua de xente que acompañaba, os traballadores, os fopeiros... había de todo. Pois ben, para recordar como se bota o trigo, e os tempos da malla, aínda que xa non hai que segar nin facer os mollos, que xa o fai unha máquina soliña, decidimos meu irmán e mais eu botar un pouco trigo, haber que pasaba, pois nada! xa mallamos e xa temos o trigo limpo en sacos, xa fomos ó muiño.... e quen amasa? se meu pai agora non pode, primeiro fixemos a proba cunha amasadora desas que compra a xente para a casa, pero saleu regular, como amasaba meu pai nada!, bueno pois eu non quería renunciar á boliña quente co leite, entón metínme coas mans na masa! si señor!!. Miña nai quentou a auga co sal e controlou a cantidade de fariña, eu amasei!! e meu pai quentou o forno; puxemos o pan a bordo, preparamos unhas pizzas, uns bolos.....

enfornamos e.... mi madriña que ben sabía a bola!!!. Antiguamente tamén era costume cambiar a bola cun veciño ou con alguén da familia, pois ben eu non a cambiei pero si que lla levei a miña prima María José, que lla tiña prometido, porque ela tamén se acorda de comer a bola quente co leite cando era pequena, pero era mais larpeira que min que lle botaba colacao, jejeje.

É moi tarde!

2010-08-12T15:02:00.000-07:00

JO! son as 12 da noite e non teño gana de escribir, pero prometo poñer algo esta semana! anque sea do mes pasado! daravos igual, non?

Cáceres - Trujillo

2010-04-30T05:07:00.000-07:00

O Voley tamén deixou tempo para unhas escapadiñas, o centro histórico de Cáceres, a cidade xa estivo habitada dende a prehistória, pasando despois polos romanos, os árabes, os frates... pero é no s.XVI cando a cidade completa case definitivamente o seu conxunto monumental, coa construcción da maioría dos palacios e casas señoriais, está reconocida pola UNESCO dende 1986 como cidade Patrimonio da humanidade.

O barrio xudeu.

A praza Maior.
En Cáceres hai un queixo de moita fama: A Torta do Casar. Nos comémolo con solomillo quente, estaba bo, pero case sempre se come untado en pan, que xa é mais para quen lle guste o queixo.

Trujillo.

Resulta que cando chegamos a Trujillo dentro do casco historico estaban poñendo carpas, e enteramonos onte que era para a festa do queixo e inaugurarona os principes, bueno, dise de Trujillo que é grande e parece unha fortaleza, e así mesmo é. Francisco Pizarro, Francisco de Orellana e mais descubridores de America danlle un impulso arquitectónico de enorme valor histórico-artístico, sendo unha das mais fermosas de Extremadura, tamén unha das que mais rehabilitación necesita, ten 36 sitios que se poden visitar, conventos, iglesias, alcázares, palacios, casas, O castelo árabe... todo dentro da fortaleza e por calles empedradas e angostas.

E tamén hai habitantes con dúas alas e un pico moi largo....

Voley en Cáceres

2010-04-26T05:15:00.000-07:00

O Sansa Voley-Aldabarán, chegou ás finales para o ascenso á liga fev nacional, xogabase en Cáceres, e aló fomos de animadores, foron un exemplo de boas prácticas deportivas, estamos moi orgullosos deles, aínda que non conseguiran o ascenso, demostraron contra Madrid, Ibiza, Andorra, Valladolid e Cáceres, que somos tan bos xogadores coma eles, salvando as diferencia de idades, ( o noso xogador mais vello ten 26 anos, cando os do Madrid, por exemplo, o mais novo debía ter 32). Demostrando a alegría nos partidos ganados e o bon saber perder, deixaron a San Sadurniño nun posto de honor e orgullo. Digo todo isto porque é verdade. Cando perdeu o Cáceres contra deles, pensei que non era verdade o que vía, xogadores ensinando o dedo corazón a o público de sansa!, que vergonza!. Cando o Sansa perdía dirixíanse a o público aplaudindo con respeto, incluso algunha vez festexaron cos gañadores.

De principio a fin oíanse os animos para o Sansa.

E deixo as visitas do Centro historico de Cáceres e Trujillo para outra entrada.

Antroido

2010-02-22T11:39:00.000-08:00

Ano tras ano pasa o antroido polas nosas vidas, sen embargo hai vidas que están sempre de antroido, digamos que aquí cada un tería unha opinion, pode ser que sexan antroidos polas vestimentas ( pensando en Cibeles), pode ser que non teñas nin para vestir (pensando na xente que quedou sen nada), pode ser que sexas tan rico que sexas excentrico (pensando en Prince), pode ser que che de igual a moda e que estés moi pasado, etc.., e tamén pode ser que sexas normal e te vistas como queiras...

Este ano non tiben ganas de antroido, pero algunha que outra cousa fixen:

Unha marioneta un pouco larga , jajaja

Se todo vai ben para o ano, esperade xa veredes!!

A neve

2010-01-09T12:33:00.000-08:00

Pola mañá cando me levantei non o dudei nada, collín a cámara, e funme para un dos sitios mais altos de Igrexafeita. Non podia asimilar tanta beleza! era como se ó respirar se me fora derreter a neve, e non quería!. Fixen o que puiden, hai que aprobeitar o momento así que ás 9 da mañá estaba en marcha, e isto foi o que atopei.

E cando vas polo camiño...

e chegas ó final:

Ahí está Igrexafeita! bueno non toda, eh!.

Celanova

2010-01-02T08:14:00.000-08:00

Camiño de Lobios, pódese pasar por Celanova, terra de escritores como Celso Emilio Ferreiro, Curros Enrriquez e a súa Virxe do Cristal e Mendez Ferrín. Terra tamén de danzantes e bandas de música. Ourense, dentro da nosa galiza, outras costumes, quizais mais arraigadas. A matanza do porco é un acontecemento, ese dia os pequenos non van á escola, xuntanse 20 ou 30 persoas para tal quefacer, aquí non se comen as tripas, nin nunca tal fixeron, fanse os chourizos de carne ou de cabaza. O magosto outra festa case sagrada, e as bandas de música e os seus ensaios, algo que non falta en cada pobo. A romaria da Ramallosa, a daVirxe do Cristal, e a subida ó Castro Mao, son festas de verán que enchen Celanova de xente.

Monasterio de San Salvador, fundado por San Rosendo, nel atópase o concello, un instituto e algo mais que non me acordo.

Vilanova dos Infantes- a 2km de Celanova. É un pequeno pobo que moitas das súas casas están feitas coas pedras do castelo e outras aprobeitando o muro que o rodea, a foto está sacada dende a Torre.

¿Quen se aburre?

2009-11-19T11:36:00.000-08:00

Todo o mundo, ou case todo, ten un momento de ocio, eu tamén o teño, unha das cousas que mais me gusta é o encaixe, e mais que velo, gústame facelo. Hai xa moitos anos que aprendín, por saber como era aquilo de mover os palillos, fixen a miña primeira puntilla, e fixen toda a bobina de fío ata que se me acabou!, nunca mais lle fixen caso, nin á puntilla, nin ós bolillos, ata que me volveu a entrar o gusanillo hai tres anos, por culpa de miña nai, a quen tamén lle intrigaba saber iso de como se moven os palillos, e agora palillamos as dúas. Nós mesmas fixemos os sacos, e moita herba seca levan!!!.

Pensando que xa non me ía acordar leveime unha sorpresa de min mesma, non só me acordaba, se non que me resultou moito mais fácil que a primeira vez, incluso aprendendo novos puntos. Miña nai está facendo unha Kilometrica!

Estas son as últimas que fixen, vounas poñer nun pano de liño con punto de incruste, nada de máquina!
¿Quen se anima?

Aí van 25 anos!

2009-11-10T11:21:00.000-08:00

Hai veces que me parece que pasaron mais de 25 anos porque non me acordo de moitas cousas, e outras veces penso: ¿pero xa hai 25 anos?, si, cumpríronse este ano.

Acabouse a E.X.B. e cada un colleu o camiño que a vida lle deparou, nunca mais nos volvemos a xuntar, ata o outro dia que fixemos unha cea para recordar vellos tempos, e recordamos! vaia se recordamos!; que se os profes eran así ou asá , que se ós rapaces lles gustaban as rapazas, que se os había malos coma o demo ou que se metían con nós, que había boas ximnastas, boas estudantes, boas deportistas, boas dibuxantas, cada un recordou ulgunha historia que os demais tiñamos esquecida. Que bos recordos!. Botei de menos algunha xente que non puido vir, e sobre todo a miña amiga Ana R. B..

Seica quedaron ganas de repetir, e imos intentar que os que están fora poidan vir tamén, pero iso será para o ano.....

Toma tomates!

2009-10-28T10:06:00.000-07:00

Vou estrear o mes de outubro, que xa ía sendo hora.

Quero compartir con todos algo que a min me gusta moito, pero que me da pena, ¿e que é?, pois a miña horta!, e dánme pena moitas cousas: non ter forza para traballala, non ter aguante físico, porque traballo media hora e xa non podo mais, e mais porque á xente parece que isto da agricultura non lle mola nada, e digo eu, ¿e logo de que pensan que se come? ¿das cousas artificiais?, que aínda que moitas leven compostos que non coñecemos, como por exemplo graxas hidroxenadas (que son as peores) algo que produza a terra haberá que botar, dijo eu!, ás galletas haberalles que botar fariña, ó colacao algún cacao, é as carnes aínda que sexan de granxa e coman penso, o penso levará cereais transxénicos, polo menos. Ben agradecidos tiñan que estar de nos.

En resumo, que eu mentras poda, a miña hortiña heina de facer, e é sorprendente as cousas que pasan nela, este ano naceume un tomate ventureiro e como tiña moito espazo no invernadoiro deixeino estar, din que os hai que podar, poñerlles un tutor para que se aguanten de pé, sulfatar para a peste, para os pulgóns, para as eirugas.... eu pasei de todo iso, total, eu plantara outros. Pois veredes que pasou:

Esta é a plantiña do tomate! e saco cada dous ou tres dias un caldeiro deles!

Outra cousa curiosa, sementei cabazas, todas da mesma semente do ano pasado e pasou o seguinte:

Non me digades que non mola!.

Alba de Tormes - Salamanca

2009-09-13T10:49:00.000-07:00

Despois de facer unhas compras de embutidos en Peñaranda de Bracamonte ( que por certo, están de vicio!) marchamos a visitar as terras da Duquesa de Alba; todos os pobos de por alí que leven o nome Alba é que foron ou teñen propiedades os Alba.
Un pobo moi acolledor, e que foi un dos focos mais importantes da cultura en España. Visitamos o Castelo do século xv, foi o gran Duque de Alba quen o transforma en Castelo-palacio e cuna da Casa de Alba, o Duque era moi bo estratega e ganaba todas as batallas, entón dentro do castelo mandaba pintar frescos de batallas, actualmente só se conserva a torre do homenaxe, que é onde están as pinturas e un museo con pezas alí encontradas.

Na igrexa da Anunciación está o sepulcro de Santa Teresa de Xesús onde poidemos ver o seu brazo esquerdo e o corazón, ejem.... A basilica de Santa Teresa é de estilo neogotico.

Unha das rapazas de información invitounos a ir pola noite porque había unha capea, xa veredes o que é.
De volta a Peñaranda para comer no" Oso y el Madroño", restaurante con moita sona, comemos cochinillo ou como lle chaman eles Tostón, e nunca mellor dito ¡que tostón comer aquilo sen patacas! porco a pelo! estaba moi bo pero así solo enche que non vexades!
Unha sesta cativa para asimilar os 40 graos e andando...

Chegamos a Salamanca!

¡ QUE PASADA! A cidade mais monumental de España.

A Praza maior, a mais bonita !!, é barroca, nela está o concello. Casa das conchas considerada monumento de arte civil. A universidade a mais antiga de España, a fachada é de estilo plateresco, tallada en pedra, co busto dos reis católicos e o escudo imperial de Carlos V.A universidade pontificia. A catedral vella destaca a súa cúpula bizantina coñecida como "Torre del Gallo". A catedral nova, nesta catedral cada vez que se fai unha reforma tallase dentro dela algo referente a algún acontecemento que pase nese ano, nós vimos a un astronauta. Palacios hai a dar cos pés, e conventos outros tantos. A casa de Lis , que agora é unha sala de exposicións, colga as súas galerías cara ó rio Tormes. As escolas menores, , a ponte romana, a horta de Calixto e Melibea, o Lazarillo de Tormes...

Hai unhas Historias moi chulas da universidade, veredes na súa fachada hai esculpida unha ra, o que a encontre xa non lle fai falla estudar porque vai ter sorte, e se non a ves tes que comprala, para ter sorte. " Vivir da sopa boba" tamén sae da universidade, os universitarios que non tiñan para comer ían pedindo sopa cunha culler polas portas dos conventos, non só iso se non que lles chamaban bobos porque normalmente eran os que peores notas sacaban, tamén levaban unha gorra e de aí ven o de ser" gorrón".
Non é fácil visitar todo nunha tarde, aínda que está todo xunto, pero para disfrutar desta cidade fai falta un dia enteiro polo menos.

A invitación da noite agardábanos e voltamos a Alba de Tormes que tan só está a 16km de Salamanca e que fixemos alí? pois isto:

Unha capea é levar os novillos polas calles ata a praza de touros, e alí esquivar os pobres animais. Que conste que non nos gustan os toros!!

Sur de Salamanca

2009-09-04T06:53:00.000-07:00

Ciudad Rodrigo, está a 86km. de Salamanca e a 25 de Portugal. O casco antiguo está fortificado para defenderse dos portugueses, a muralla ten mais de 2km. é transitable e ten 7 portas, aínda que actualmente só se usan 2. Dentro pódense ver: O Castelo de Enrrique II de Trastámara, a Catedral, Casas señoriais, Igrexas, Plazas, Conventos, Palacios.

Saimos de Ciudad Rodrigo cara á comarca das Batuecas, Peña de Francia, alí hai un mosteiro no que os domingos do mes de Agosto os monxes ofrecen pinchos típicos da zona, nos non fomos, pero vese dende moitos sitios, está cerca da nosa próxima parada.

Por unha estrada non moi doada chegamos á Alberca, éte é un pobo que está a 1084mts. de altitude, todas as casas tradicionais están feitas de granito, pedra e madeira vista, O faiado usabano para secar os embutidos, sen embargo o que mais había para mercar era mel, pole, recordos da Alberca, e pola súa proximidade, pimentón de la Vera que é o mellor que hai, eu trouxen un pouco. Xantamos na Cantina de Elías, un chuletón de Morucha, uns secretos, e unhas troitas da zona, en fin que aínda se me fai a boca auga, o prezo non asusta a naide, así que, como este pobo non é facil de describir a súa beleza, invitovos a que vaiades.

Chamounos á atención a cantidade de carballos, cerdeiras e vides que hai neste entorno, ó sair do pobo hai unhas áreas debaixo dos carballos que para votar unha sesta despois de xantar e pasear están chulísimas!.
Isto está moi cerca de Cáceres, así que porque non achegarse?, Hervás , acó hai un barrio xudeo, un convento... pero non lle vimos nada en especial, é que despois de ver a Alberca.... aínda que cada sitio ten o seu encanto, entón dedicamonos á compra: hurdanitos que son uns caramelos de mel e pole, viño de pitarra, que é viño do ano, unhas picotinas do jerte que son picotas en augardente de cereixa e unhas perronillas de Hervás que son dulces caseiros.
Camiño de volta encontramonos con Béjar, subimos, si, subimos, pero se tedes vértigo mellor non ir, pensei que me quedaba agarrotada! e mais non é feo, pero eu alí non quixera vivir. No río que pasa por baixo hai moitas fábricas textís antigas, e o pobo está por riba delas.
Un pouco mais arriba está Guijuelo, Fábricas de Xamóns Ibericos por doquier!!
En fin que o dia acabase e isto continuará.....

Olo vai o verán!

2009-08-25T06:43:00.000-07:00

Aló vai, ou como di o meu sobriño:- olo vai!
Pois se nos deran cartos e 80 dias para dar a volta ó mundo, a nós aínda nos sobrarían dias, ¿por que? porque en catro dias percorremos a metade de España. Segovia-Madrid-Ávila esta vai ser a primeira parte.
En Segovia visitamos o impoñente Acueduto Romano, a Catedral, o Alcázar....

O palacio de Riofrío:
Era a chavola que mandou construír Isabel de Farnesio, muller de Felipe V, para ir a cazar os fines de semana. Alí encóntranse os poucos cadros de voda de Alfonso XII e María de las Mercedes . Ten un museo de caza.

A Granxa ou Palacio Real de San Ildefonso, destacan os seus xardíns e as súas fontes que concretamente hai 26, son unha copia dos de Versalles. Foi mandado facer por Felipe V.

Pasamos por San Lorenzo del Escorial, no cal encontrase un monasterio, unha basílica, unha biblioteca ( alí está o primeiro libro escrito en galego, por Alfonso X o sabio) un palacio real e un mausoleo dos reis españois. Para que vexades que maxestosidade ten, esta foto sacámola camiño de Ávila.

E xa en Ávila custounos encontrar as murallas, por pouco desistimos de velas!. Hai xemas de Santa Teresa por todos os lados pero son moi caras!!.
Esta é a mellor muralla conservada do mundo, é unha muralla militar rómanica que rodea o casco antigo.

Continuará....
O próximo dia iremos á provincia de Salamanca.

XVI Festival

2009-07-07T11:47:00.000-07:00

Esta fin de semana foi a festa do rio Castro. Xentes grandes e pequenas estibemos a xantar á beira do rio, uns percebiños, un lacón asado, e uns prostres ben riquiños. Hai que xuntar forzas para os xogos, que duran toda a tarde.

Un paiaso ben simpático remata a sesión dos mais pequechos, para comezar os maiores a competir.

A chave, o tronzador, o tiro á corda, a corrida de sacos.

Iahg! veña zapazas!!

Carlos e Uxío quedaron segundos!

¡ A lo vai!

Estes sacos de patacas están a rebordar!
Houbo quen descubriu as pompas de xabrón.

Despois de gastar as calorías do xantar, unha pouca queimada non ben mal.

E que tal un pouco de baile? Os berros do Castro están a tocar.

Con Pesdelan imos aprender a bailar!

Quero que saibades que CARLOS NUÑEZ estibo na cea! Non me atrevín a pedirlle que sacara unha foto con nós, porque xa sacara algunhas, e debe ser un agobio ter que estar facéndolle caso a toda a xente. Pero coma unha paparachi roubeille esta:

Xa sei que non se ve ben! pero é o que hai.

Quen me come o repolo???!!!!

2009-06-07T09:58:00.001-07:00

Ben, xa me cansei!

Esta é unha entrada pequena que vou facer, haber se alguén me pode axudar.
Teño un problema cos repolos, si, si, cos repolos. Despois de moito mirar no internet, cheguei á conclusión que quen anda merodeando a miña casa, é unha marta, pero as martas son carnivoras!, non comen empachos de repolo!.
Veredes na foto que non se priva tal bicho de darse bos atracóns, encima é exquisito, posto que as follas de fora nin as toca!, nin deixa pegadas do delito! aínda me gustaría saber quen é!. Vos vedes posible que sexa un animal de dous pes?, non, non me refiro a un humano, se non a algunha ave.
Botei no chan pos de cemento branco haber se os pisaba, pero nada!. Aaaiiigggg!!!!
Só lle gustan os repolos, menos mal! ó resto das hortalizas non as toca.

Aproveito para quen lle interese que vendo patacas novas, criadas sen abonos químicos nin sulfatos. Non é porque sexan miñas pero son exquisitas! e mais baratas que nas tendas.

17 de Maio

2009-05-23T06:22:00.000-07:00

Viva o Galego!
Nin que dicir teño que os galegos conmemoramos este dia como dia das letras galegas, dia no que no ano 1863 Rosalía de Castro publica Cantares Gallegos. Con motivo deste día teño que contar unha pequena historia.
Disto hai uns 29 anos.
Unha familia humilde que vivía no rural mandaba os seus fillos á escola, daquela aínda era a E.X.B., e cando se remataba, ou ías ó instituto ou quedabas a traballar, neste caso os pais querían que os seus fillos seguiran estudando, polo cal o fillo mais vello marchou ó masculino, que aínda non se podían mesturar os rapaces coas rapazas.

Comezou o curso, e comezaron os madrugóns, 1h. de autobus, e os xantares de fiambreira. O rapaz era aberto, divertido, inocente, de bo corazón, pero no lograba encaixar cos seus compañeiros de clase. Un día tras outro esperaba na porta a que viñera o mestre para entrar, ata que unha das mestras deuse conta e preguntoulle que lle pasaba, ¿porque non entraba canda os demais?
- e a resposta foi:
-porque se rin de min.
-¿e porqué?.
-porque falo galego.
A mestra mandouno entrar canda ela e o primeiro que fixo foi chamarlles a atención ós demais rapaces e canto mais lles explicaba o porque falar galego, mais contento se poñía o rapaz. Dende aquel dia pensou que na súa vida ía facer todo o que fora posible por defender a súa lingua, por defender a súa terra, por defender á súa xente.
Aínda hoxe hai ese cariño especial a esa mestra.

Algúns pensarán que lle estibo ben por falar galego, que pena, porque, son os ignorantes os que se rían del, él sabía dous idiomas e os demais non. Digo eu ¿ porqué se hai que rir da xente fale o que fale?. Todos os idiomas do mundo deberían ser respetados e mimados , son base dos pobos, das culturas, das terras.

As fotos son deste 17 de Maio en Compostela, a xente defende o galego!!.

Rio Castro

2009-05-09T02:35:00.000-07:00

Hai veces que teño ideas para publicar no blog, pero non sempre resulta fácil, doulle tantas voltas á cabeza que ó final vólvome tola, sen ir mais lonxe esta entrada podería ter por título: o 1 de Maio, ou un dia entre corenta, ou fixemos sendeirismo, e ó fin decidinme por rio Castro, ben pois aló vou, que comeza a función.

¿Porqué elixía o primeiro de Maio? Por que todo sucedeu ese dia.
¿Porqué elixía entre corenta? Por que era un dia mais en corenta anos que cumpría.
E ¿Porqué sendeirismo? Por que despois de atiborrarnos de tarta había que baixar o bandullo, e que mellor que explorar o carreiro de sendeirismo que comeza ou acaba nesta parroquia polo rio Castro.

Foi un dia de primavera precioso, comendo toda a familia xunta, ademais aproveitamos o dia para celebrar tres por un, e para rir, para xogar, e para camiñar.

A camiñata comezámola no Pozo de Lamas, que así se chama o cacho de rio onde nos iamos bañar de cativos. Polo camiño deunos a toleada de atravesalo por un carballo que tirara o Klaus, chupao!.

Uns por encima e outras por debaixo.

O percorrido completo chega á parroquia de Naraío, nós fomos amodo e demos volta no muíño do Achileiro, facendo lembranza dos nosos antepasados xa que por algún dos sitios dos que pasamos era por onde meus avós e meus tíos baixaban ó dito muíño a moer o trigo, pero non só iso, había xente que facía o viño e as vides estaban nesa ladeira , non vos queda fiasco delas!, e meu irmán decía que as quería recuperar!

Invítovos a que fagades o percorrido completo, e mellor dende Naraío a Igrexafeita, porque ó final hai unha area recreativa onde podedes descansar. E aproveitar e seguir a ruta dos Castelos e Mosteiros que tamén pasa por aquí.

Larpeiras!

2009-04-24T08:33:00.000-07:00

Esta vai de doces!

Despois de sete dias de aprender a cociñar larpeiradas para sumar calorías, temos o resultado, dende: unha Tarta Sacher, uns canutillos de nata, uns profiteroles, incluso unhas orellas en forma de man, etc...

Pero o que se levou a palma foi unha tortilla! si si, unha tortilla, normal e corrente pero.... non sabe coma as demais, non, está feita ó lume da lareira en tixola de ferro, e ten un toque de sabor a fume que a fai deliciosa!.
O que era a despedida do curso de pastelería da asociación, levando cada unha un doce, converteuse nun dia de alabanza á tortilla de ovos e patacas. As profes queríana probar, e abofé que non sobrou nada dela!

.

Unha nena revolucionaria

2009-04-03T12:34:00.000-07:00

Xa hai 40 anos que Mafalda se quería baixar do mundo, non entendía que os adultos o levaran tan mal, ¿e qué pensará agora?.

Tivo sorte de ser creada muller e non ser discriminada, e poder por de manifesto os seus ideais libertarios e revolucionarios, a súa inocencia e o seu inconformismo, poderíao facer porque detrás estaba un home?.

A España chegou no 1970 e o goberno franquista obrigou ós editores a poñer na tapa do libro: " para adultos", non fora ser que nos fixera reflexionar demais ós rapaces! e mais parece que os tempos de hoxe se queiran repetir con aqueles.
Retratou moitos aspectos do xénero humano que vos seguen a ser os mismiños,reflexionaba sobre a política, o sexo, as inxustizas sociais ,a relixión.....e criticaba ós seus pais por ser conformistas. Non se separaba da súa radio porque lle preocupaba a situación mundial e quería actualizarse. Vaia! a min paréceme unha nena ideal! pero que pouco aprendemos dela.

Ten moitas frases famosas, e todas invitan a reflexionar, eu escollín algunhas haber que vos parecen:
¡ Resulta que se un non se apura a cambiar o mundo, despois o mundo é o que o cambia a el!.

¡ É terrible ver que á xente lle importa mais calquera serie de tv. que o lio de Irak!

O peor é que o empeoramento empeza a empeorar.

¿Non sería mais progresista preguntar: onde imos a seguir? que: onde imos a parar?

Invítovos a flexionar. Mellor dito, invítavos Mafalda.

Kéfir

2009-03-13T02:26:00.000-07:00

"O elixir da vida eterna" si, si, ledes ben ¿que non o creedes? pois vouvos contar, o kéfir é o iogur mais vello do mundo mundial, saleu do Cáucaso onde os seus habitantes toman tal cousa dende a xuventude e chegan ás idades de 120-130 anos nunhas condicións optimas.

¿Que é o Kéfir? é leite fermentado con un fungo, que unha vez feito aporta 7 bifidobacterias, coma o lactobacilos famoso do actimel (o actimel ten 4) e que son bos para o organismo, sobre todo para a flora intestinal, que se está mal, o corpo no absorbe ben as vitaminas e minerais necesarios.

O kéfir nin se vende nin se compra, regalacho un amig@, ¿porqué? pois porque vive e multiplicase no leite e non se pode deixar mais de 24 horas nel, telo que coar e botarlle mais leite.

O sabor é un pouco raro, a min a primeira vez pareceume que a un iogur de beber lle botaran gaseosa con manteca, non se debe tomar de portre, aínda que eu de postre non o quero, debe ser de almorzo ou merenda.
Se queredes saber mais sobor do Kéfir só tedes que pinchar nel. E despois de informarvos, se o queredes, só mo tedes que pedir e gardareivos un pouco de esa coliflor.

Carnaval, carnaval, papapapapaparabara.

2009-02-28T10:29:00.000-08:00

Agora que xa pasou outro acontecemento do ano, que por certo, os anos ¡sempre son iguais!, sobre todo polo rápido que pasan, e logo non vos parece que deberían durar o doble, ou a metade, así imaxinádevos ,eu, por exemplo estaría á beira de cumplir ¡oitenta anos!. Ben, ó que ía, o carnaval deste ano foi divertido, xa o vades ver, e pensando que este ano polo da crise non ía haber tanto disfraz, mira por onde, había mais que outros anos.

A miña colega-de-disfraz e mais eu, xa o empezamos a pasar ben cos preparativos. Primeiro hai que darlle voltas á cachola para ver de que nos imos a disfrazar. Cando se ilumina a bombilla e xa tes a idea hai que empezar a darlle forma, e a forma démoslla deste xeito:

Ingredientes: Uns globos xigantes, periódicos de La Coz de Malicia a tiras ( xa que non valen para outra cousa), cola de empapelar, cartón, fiso, un pincel, a idea e a traballar!!.
Unha vez inchado o globo á medida desexada, colocase nun tubo de cartón onde che caiba a cachola e pégase con fiso, engadímoslle os ollos e a boca, como se che ocorra, e comezamos a pegar tiras de papel periódico, así como unhas 6-8 capas, despois de acadar o grosor necesario , pincha o globo!!. Mete a cabeza e adapta o cabezón ata que os tues ollos miren pola boca. Xa se pode pintar, maquillar, peinar, adornar, remirar para ver que bonita quedou. Buscalle roupa axeitada e xa tes un disfraz, despois busca sobre todo un baile e pasao ben!!.

É todiño, todiño made in na casa.

Para os que seades mal pensados, cos biquiños era cando podiamos falar e oírnos que se non, entre as dúas non nos enterabamos de nada. E para pasalo mellor acompañate de mais máscaras!

Astronauta ou buceador non se sabe moi ben.

Home na ducha, sen auga! pero con cervexa.

Un cura axudandolle a unha cigoña ¡ haber se hai sorte!

E.... a que faltaba que non quería sair

E para rematar, quero que saibades, que o pasei moi ben gracias a Claudia ¡¡¡ que vale un montón!!!.

Bueno, isto non quere publicar cos cambios que lle fixen, así que xa o poñerei ben cando me deixe, mentras ideo vendo.

A Fonsagrada

2009-02-17T08:59:00.000-08:00

Esta fin de semana invitaronnos a ir á Fonsagrada, era a festa do Butelo. Unha vez que saimos da casa decidimos ir mais aló, e chegamos a Negueira de Muñiz un dos últimos concellos de Galiza, é moi fermoso, pero hai que ver que curvas! e nunca se acababan!.

Na Fonsagrada puidemos atopar estas paisaxes, a que son incribles!.

Mais incrible era o cocido que alí nos esperaba, creo que a todo o mundo lle gusta, pero é que este foi o que mellor me soubo de toda a miña vida, pensando nel fáiseme a boca auga! feito na cociña de leña e ó quentiño, todos arredor da mesa, butelo, androia, lacón, orella, chourizos, grelos, patacas, viño e pan, e ¡que pan!.

Despois de tal gula había que gastar calorías e fomos a un regato que pasa por aló abaixo, baixar ben baixamos ¿e subir? vaia que nos custou! chegamos coa lingua de fora.

Foi un dia redondo!

A Carta!

2009-01-22T10:10:00.000-08:00

Hai uns dias que ando pensando en facer unha nova entrada, e temas non me faltan: A carta do cura, Obama, Israel, accidentes deportivos, etc...
Hoxe pola mañá sóame o teléfono e dinme:
-! Pon tele5, pon tele5, pon tele5!
Corro para a tele, poño tele5 e encóntrome a Ana Rosa Quintana facendo comentarios dun cura que enviara ós seus feligreses unha carta un tanto ameazadora, cando é a miña sorpresa que é o noso cura!!. Calificáronlle a carta de: "unha brillantez mental" Previamente xa saíra nos telexornais e en España directo.
O conto do cura xa ven de vello, sempre lle gustaron moito os negocios. Pero esta vez alguén se atreveu a publicar a carta nunha páxina de internet de denuncia social, mais no correo galego, e dende iso: cura vai e cura ven.
Invítovos a que leades a dita carta: narahio e a que opinedes sobre ela.
Adiántovos que pode ferir a vosa sensibilidade.

Popurri

2009-01-07T09:32:00.000-08:00

_Acabouse!
_¿o que?
_A Navidade!
Agora quedan as resacas, os kilos demais, as gripes, as despedidas, pero que nos quiten o bailao!
Como coa lotería non houbo sorte, chamamos a Papá Noel, e veu! non estabamos moi seguros de quen era, pero resistimos, non choramos é mais ó final aquel señor trouxo regalos!

E que me contades do ano vello, Ja! nosoutros tanto cambiamos de canal que nos quedamos sen comer as uvas, menos mal que as repiten para Canarias. Iso que mirabamos o reloxo, pero como cada un tiña unha hora, pois en fin...

E despois festa! Uns chamáronlle miaullada, outros gatada, pero o caso foi que o pasamos moi ben. O que mais chulo quedaba era o do wc, jiji!

Andri baila co seu pai, e baila moi ben!, estábame a aprender samba, non nos deu tempo de rematar, xa se foi para o seu " paisito" como eles lle chaman, non sei cando os volveremos a ver, pero seguro que tanto para eles como para nós ,foron unhas datas inolvidables

Por suposto que houbo chocolate con churros! e que ben nos sentaron, son unha das miñas larpeiradas favoritas.
O dia de reis, trouxéronme unha lámpada para o salón, pero como son unha das afectadas pola gripe non hai foto.
O fin do Nadal trae as ideas para comezar o carnaval, que xa están en marcha, así que ide retorcendo os miolos.

Escalada

2008-12-27T05:46:00.000-08:00

Non vos é tal escalada, pero en canto vexades as fotos ata o parece. Este sitio é en Igrexafeita, onde vivo. A excursión era para amosarlles a Alberto e Andrea as preciosas vistas que dende a Pena do Rei Mouro se ven, xa era un pouco tarde e no canto de ver Ferrol vimos néboa todo ó redor.
Alberto e Andrea son tío e sobriña, de nacionalidade Uruguaya, evidentemente viven no Uruguay, alí non hai montañas, o pico mais alto ten 500mtrs de altura, ademais están no verán, así que isto de encontrar xeada coma esta no mes de Decembro que comen o turrón na praia, non lles resulta fácil.
A historia repítese, antes eran os nosos avós e pais os que emigraban e agora son os fillos e netos dos que se foron os que teñen que voltar, o pai de Andrea, tibo que emigrar a España para mellorar as súas vidas, Andri veu coñecer onde vive seu pai, e mais o resto da familia paterna, que somos nós.
O machu-pichu que está con Andri é meu irmán Alex, e ó fondo está a nosa parroquia.
Andri é unha meniña moi positiva, a todo lle saca algo bo, nunca pensa en negativo, é asombrosa.

Alex e Andri, Alberto e Nieves, xunto a silla da Pena do Rei Mouro, que conta a lenda que o rei dominaba as súas terras dende alí arriba sentado.

Roupa!

2008-12-14T09:40:00.000-08:00

Hai uns dias que a miña cabeza anda dando voltas, non acaba de encontrar a maneira de desfacerse da roupa usada dun xeito adecuado. Xa sei que hai contedores adicados á súa recollida, e que a que vale pódese levar a cáritas , e todo iso está ben , pero creo que debería haber mais solucións.
Creo que deberíamos concienciarnos para ter a roupa necesaria e non semellantes armarios!, por outra banda as fibras naturais obtéñense de recursos limitados e as fibras sintéticas contribúen ó esgotamento do petróleo. Por iso creo que deberían existir mais formas de reciclar a roupa.
Falta conciencia de que a roupa pódese reciclar, non só para facer novas prendas, se non para facer recheos, vestir a xente sen recursos ou revendela ¿porqué non?.

A Neve

2008-12-01T07:29:00.000-08:00

Chegou, si señor, a neve este ano madrugou, e nós ansiosos de xogar con ela fomos á Gañidoira, xa non era moi cedo e tiñamos medo de non encontrala, pero alí estaba agardando por nós.

Levamos ó pequecho da casa, era a súa primeira vez, o seu primeiro contacto coa neve, ó principio parece que lle gustou todo aquilo branco, podíaselle dar patadas e pisala , miraba con cara de "ohh" que guay. Pero... o problema veu cando houbo que tocala ¡que fria!, non quería saber nada. Despois veu a proba do trineo, xa non estivo tan mal, esbarrar por alí abaixo era divertido.Como non podía ser doutra maneira, o trineo deu unhas cantas voltas.

Foi un dia curto pero intenso, ademais non tivemos frío, sería pola "raclete" de Nando e Cecilia ¿ non sabedes que é ?, pois unha comida suíza que consiste en patacas cocidas enteiras sen sal cubertas con queixo fundido de raclete con pementa negra, acompañado con pepinillos en vinagre, uhmm! está boisima anque soe rara. Invitovos a probala.

Nadal???!!!

2008-11-21T08:06:00.000-08:00

Ja! nada diso!, estamos en novembro, e non sei dende cando, pero onte fun a Ferrol e xa está todo adornado , si, todo moi bonito, todo moi fashion, todo entra polos ollos, que é o que pretenden , claro. ¿ Xa empezou a desesperación da xente por comprar? non vaia a ser que se acabe ¿ e a crise?.

Cando eu era pequena o Nadal empezaba a mediados de decembro, e non se sabe dende cando os nosos pais empezaban a xuntar selos ou puntos "valispar" para conseguir unha boneca, unha bici ou un tren, e como disfrutabamos con aqueles xoguetes! Os reis viñan o 6 de xaneiro, cousa que agora tanto eles como Papá Noel, aparecen sen avisar.
Nestas datas os que cantabamos no coro da escola íamos concursar ó Jofre, cantando panxoliñas en Galego ¡que nivelaso! sempre quedabamos de últimos, eu nono entendía, ó mellor había que ter instrumentos coma os outros colexios, pensaba.

A lotaría! agora ten que ser de Sort, do Gato Negro, ou de Doña Manolita, se a consegues aí ó mellor tócache. Acórdome un ano que a estabamos mirando, (porque era a música do dia 22), que cantaron o gordo, buah!!! era o noso!!!, saltamos, berramos, rimos, abrazámonos coma tolos, pero cando volveron a repetir o número, ooooh!, xusto o número do medio non coincidia, soubemos en moi pouco tempo o que era ser ricos, pero que pouco durou!.

O dia de Noiteboa ¿ ceamos? que barbaridade! pero se despois non podemos durmir, ou será polo discurso do rei?, o que si me gusta é estar coa family, é o cumple do noso cuñaao Solano e facémoslle soprar unha vela nun polvorón, e teno que comer enteiro, co que un polvorón conleva. As ceas de antes si que eran ceas, que bo estaba aquel bacallao que viña na cesta, resulta que era de pobres , como cambian as cousas! agora xa case non sabes que preparar para ese dia, a xente está chea.
Na miña casa nunca lle fixeron caso ó 25, pasamos del. Volviamos a xuntarnos o 31, ese si que era divertido, aínda que a miña avoa sempre estaba enferma ese dia, pero as uvas ¿ quen é o que non ría ou ri con elas? e despois festa! sen traxes de gala, que total son para estragar. ¿Sabedes que no pais vasco o día de ano vello, disfrázanse para saír? pois si.
O 1 de xaneiro non debía existir, porque non existe ninguén, é un aburrimento, solo de pensalo xa me aburro, menos mal que nos quedan os saltos de esquí.

E por fin os reis, teño aguantado o sono canto podía, pero nada, non lograba velos, tíñanme que despertar meus primos, e xa viñeran jo!.

Agora é tempo de solidariedade, de campañas benéficas, de apadriñar nenos, e de axudar ós demais, sen ir mais lonxe esta semana, miña nai, miñas cuñadas e mais eu, fixemos un paquete de 15 Kg para Cuba, despois dos furacáns quedaron sen nada, e alí está unha pequena parte da miña familia, téñolles que agradecer a Iria e Carlos que llelo fixeran chegar. GRAZAS! e mais que miñas son as deles.

Presento

2008-11-17T09:06:00.000-08:00

Vouvos presentar ás dúas persoas que nos invitaron a ir a Roma: Fernando e Cecilia.

Son uns enamorados das viaxes: Estambul, Amsterdam, Shanghai, Londres, Exipto, Alemania, Liverpool, Moscú, Xibraltar, Roma.... e mais que non me acordo.

Cecilia controla as viaxes por internet ó mellor prezo, mais se temos algunha doenza xa non temos problema e Fernando controla os idiomas e a xeografía podémoslle preguntar por calquera cidade, río, montaña do mundo que él sabe onde está.
Sonvos bos rapaces, estase moi ben con eles!
Grazas rapaces pola invitación!

A volta de Roma

2008-11-06T09:53:00.000-08:00

Bueno, xa estou de volta, a verdade é que aínda que foron 3 dias parece que foi unha semana, os que nunca foron a Roma é imposible imaxinar as grandiosidades que alí hai, esculturas, fontes, pinturas, templos, igrexas..... hai tanto de todo! e tan esaxeradamente grande! que animales eran os Romanos!
Foi a miña primeira vez en avión, non é que me entusiasmara demasiado, no despegue e o aterraxe mareábame, aínda por riba en Roma para aterrar había moitas turbulencias e non poidemos aterrar á primeira, así que volta a subir e baixar, aí doéronme os oídos. Unha vez se estabiliza aló enriba : ben.
Chegamos a Roma de noite, facía moita calor, buscamos o hotel e a durmir para levantarnos cedo e empezar a andar. Dende as 8 da mañá ata as 7 da tarde andando sin parar, comemos uns bocadillos andando e cando non podiamos mais decidimos cear nunha tratoria, na zona do Trastévere que é famosa polo ambiente, como non podia ser doutra maneira ceamos pasta, moi rica e con pan da casa moi bo tamén.

Neste primeiro día visitamos o Vaticano, a Basilica de San Pietro, alí poidemos admirar a Piedade de Miguel Angel.Non vimos o Papa, nin poidemos entrar nos museos nin na Capela Sixtina, estaban cerrados por ser festivo asi que volvimos o luns, a pagar 16 € por cabeza, calculando a cantidade de cartos que fan por día aberto, en fin .... moitos, moitos. Vale a pena ver todo, as estancias de Rafael son preciosas, e a Capela Sixtina é impresionante, indescriptible, alí non se pode falar nin sacar fotos. Saimos pola escalinata.

Despois do Vaticano está o Castelo de San Angelo, que está comunicado co Vaticano por unha muralla por donde escaparía o Papa se fai falta. Collimos rumbo a Plaza Navona, os arredores son preciosos, teñen moitas macetas con loureiros e buxo polas calles, e incluso nos tellados teñen xardíns, a Plaza ten tres fontes barrocas, e na antiguedade foi un estadio, non moi lonxe está o Panteón que é o monumento mais antiguo e millor conservado de Roma, camiño del pódeste encontrar con pés xigantes de mármore, coa praza Minerva que ten unha escultura de Bernini dun elefante aguantando un obelisco exipcio.

Acabamos enfrente da Colina Capitolina, co monumento Victor Enmanuel adicado ó primeiro rei de Italia, pegados están a Igrexa de Santa María de Aracoeli coa súa escalinata, e ó lado a Cordonata presidida por dúas colosales estatuas: Cástor e Pólux que dan paso á Plaza Campidoglio diseñada por Miguel Angel, ós lados están os museos capitolinos con unha colección de esculturas e pinturas tamén impresionantes, de frente está o palacio Senatorio e por unha esquina accedes a paisaxe dos foros romanos e do Coliseo. Como podedes imaxinar resalto o mais importante porque é para ir coa boca aberta todo o camiño, a parte de doer os pés.

O domingo collemos o bus turistico para non andar tanto, podeste baixar e subir donde queiras e fomos á Fontana de Trevi diseñada por Nicola Salvi, está encaixonada entre as calles, pero é dunhas dimensións tan grandes e é tan bonita que volvimos de noite. Adicamos parte do dia a visitar os foros, cos seus arcos, que non nos poñiamos de acordo cal era o Arco de Constantino, de Tito e de Severo, os restos dos templos dos dioses e as residencias dos emperadores Romanos.

O Coliseo o maior anfiteatro de Roma donde cabían 55.000 persoas, poidemos fixarnos nas columnas, Dóricas, Jónicas e Corintias. Volvemos a coller o bus para baixar na plaza do Popolo, grandiosa, e a Trevi e dalí á Plaza de España pola vía do Corso e a via Condotti donde están os comercios dos diseñadores famosos, ejemm.. casi nada!.
Bueno unha boa cena de Pizza, deunos forzas para chegar ó Quirinale e ver a residencia de Berlusconi, pero os pés no daban para mais e buscamos o metro para ir ó hotel.
Cousas de Roma : cobran moito por tomar algo, así como 4€ por un café, sin embargo a comida é como aquí, os servicios están sempre no quinto pino e hai un solo para todos, non están señalizados; hai moita porquería pola calle, pero VALE A PENA!!

Roma?

2008-10-30T11:34:00.000-07:00

Xoves 30 de Outubro, un dia mais sin interés, a non ser que fun cambiar uns zapatos a Narón por segunda vez,( e que os meus pés non son normales, son cavos) para poder andar cómoda pola cidade eterna, centro da civilización europea, dos pintores, escultores..., visitaremos o Vaticano, principalmente queremonos parar na Capilla Sixtina, e admirar a Rubens e Miguel Angel. Se poido, sacarei tantas fotos que se me acabarán as pilas, haber se non se me acaban a min. Á volta colgarei algunha foto, se non me leva moito tempo, claro.

Igrexafeita

2008-10-24T10:24:00.000-07:00

Así mesmo é , en Igrexafeita a igrexa está feita, e vos ben bonita, dentro ten unhas pinturas de non sei que século porque a min gústame como edificio historico pero polo resto....

¿plátanos e cabalos?

2008-10-24T10:01:00.000-07:00

Vou meter unha foto aquí mesmo. Vades ver as bestas de meu irmán, pero quen as cuida son meus pais. Agora só está a pequena que lle gusta moito a Néstor e Xiana: Chámase Carmela e gústanlle moito os plátanos, será que o seu pai era do Sur ou que lle gusta repoñer potasio.

Primeiras fotos

2008-10-22T09:44:00.000-07:00

Hoxe imos facer unha nova entrada no blog, haber que se nos ocorre, porque un cando non está inspirado é difícil expresar cousas.
Bueno a idea é da profe, imos subir unha foto de cada un, na aula de dinamizazón.
A fotografa: A profe Ana. Dixo que saca moi ben as fotos, haber se fai milagres !

A primeira benvida

2008-10-20T10:19:00.000-07:00

Hoxe empezo o meu blog
douvos a benvida
espero que vos guste
e non teñades envidia.